گاهي كه دلم

به اندازهء تمام غروبها مي گيرد

چشمهايم را فراموش مي كنم

اما دريغ كه گريهء ، دستانم نيز مرا به تو نمي رساند

من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس

مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست

و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد

و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند

با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست

از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد

و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد

و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد

از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است

مـــن هنــوز تورا دارم

گر تا قيامت هم نيايي ! چشم انتظارت مي نشينم !

يکديگر را دوست بداريد اما از عشق زنجير نسازيد .
بگذاريد عشق همچون دريايی مواج ميان ساحل های جانتان در تموج و اهتزاز باشد.
جامهای يکديگر را پر کنيد اما از جام هم ننوشيد.
از نان خود به یکدیگر هدیه دهید اما هر دو از یک قرص نان تناول نکنید.
به شادمانی با هم برقصيد و آواز بخوانيد اما بگذاريد هر يک برای خود تنها باشد.
همچون سيم های عود که هريک درمقام خود تنها است اما همه با هم به يک آهنگ مترنمند.
دلهايتان را به هم بسپاريد اما به اسارت يکديگر ندهيد.
زيرا تنها دست زندگی است که می تواند دلهای شما را در کنار خود نگه دارد.
در کنار هم بايستيد اما نه بسيار نزديک.
از آنکه ستون های معبد به جدايی بار بهتر کشند.
و بلوط و سرو در سايه هم به کمال رويش رسند .

با من بمان  با من بمان ، تنها تـــــو بمان ...

سهم هر کس از زندگی چیزیست که لیاقتش را دارد

نه آنکه آرزویش را دارد .